ΔΗΠΕΘΕΚ | Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κέρκυρας

Επτάνησα ’21

Διαδικτυακή Συζήτηση

«Vice versa: Επιθυμία για μια νέα οικουμενική ταυτότητα»

         Κυριακή 21η Μαρτίου 2021 – Ώρα: 6μμ

   η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, Βαρβάρα Δούκα,

συνομιλεί με διακεκριμένους ανθρώπους του θεάτρου απ’ όλον τον κόσμο

το ριζοσπαστικό σκηνοθέτη Milo Rau, τουςπρωτοπόρους γιατις site-specific παραστάσεις τους, Massimo Furlan & Claire de Ribaupierre , το νέο τρομερό παιδί του παγκόσμιου θεάτρουαπό τη Βραζιλία, Leo Moreira, το Γάλλο (αλγερινής καταγωγής) χορογράφο Αbou Lagraa (La Baraka/Chapelle Sainte-Marie)και τον Darko Lukic, σημαντικό δραματουργό και θεωρητικό από την Κροατία.

Με κείμενα που γράφτηκαν ειδικά για το ΔΗΠΕΘΕΚ και το συγκεκριμένο project παρεμβαίνουν: ο εμβληματικός Βρετανός συγγραφέας Howard Barker , και ο δραματουργός και συγγραφέας Pablo Gisbert συνιδρυτής της ομάδας των  τρομερών παιδιών,El Conde de Torrefiel, από την Ισπανία.

  Τη συζήτηση συντονίζει η Ελένη Ρήγα.

 Η συζήτηση  θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά και θα μεταδοθεί απευθείας στο FB page του ΔΗΠΕΘΕΚ.:

https://www.facebook.com/dipethek 

Οι συγκεκριμένοι δημιουργοί και άνθρωποι του θεάτρου, συζητούν για  θέματα εθνικής ταυτότητας, σε τι τους επηρέασε η ιδέα της  Ελλάδας, τι έχει απομείνει από τα ευρωπαϊκά/ανθρωπιστικά κεκτημένα, το ρόλο του θεάτρου προς έναν κόσμο συμπερίληψης και αποδοχής της διαφορετικότητας και προσθέτουν τον προβληματισμό τους πάνω στα θέματα :ΙΔΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ / ΙΔΑΝΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ / ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ  / ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ / ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΑΤΡΙΔΑ.

  • Επιμέλεια/Συντονισμός Project: Αγγελική Πούλου
  • Sound editing – Τεχνική Υποστήριξη: Βαγγέλης Πανδής
  • Μεταφράσεις : Ιφιγένεια  Ντούμη  & Στάθης Παρασκευόπουλος
  • Voice over : Στάθης Παρασκευόπουλος

————————————————————————————————————–

  • Στο πλαίσιο της συζήτησης θα πραγματοποιηθούν διαδικτυακές προβολές έργων των Milo Rau, Leo Moreira και Massimo Furlan
  • το τριήμερο 19 -21 Μαρτίου.Για τις προβολές του τριημέρου 19 -21 Μαρτίου θα δημοσιευτούν ειδικά  links στο FB page και στον ιστότοπο του ΔΗΠΕΘΕΚ.

————————————————————————————————————–

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ- ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ

HOWARD BARKER, Δραματουργός και Ποιητής, (UK) 

Το πρώτο έργο του Howard Barker παρουσιάστηκε στο Royal Court Theatre Upstairs το 1970. Στη συνέχεια, τα έργα του ανέβηκαν στα Royal Court, Royal Shakespeare Company, The Open Space Theatre, Sheffield Crucible και Almeida. Σήμερα είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Wrestling School, μια εταιρεία που ιδρύθηκε για να διαδώσει τα έργα του και να αναπτύξει περαιτέρω τη θεωρία για το θέατρο. Το έργο του παίζεται εκτενώς στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία. Γράφει τακτικά για το ραδιόφωνο, τόσο στην Αγγλία όσο και στην Ευρώπη. Είναι συγγραφέας θεατρικών έργων για μαριονέτες και έχει γράψει τρία libretti για όπερα. Έχει γράψει δύο θεωρητικούς τόπους και πέντε τόμους ποίησης. Είναι επίσης ζωγράφος. Το έργο του ανήκει σε εθνικές συλλογές στην Αγγλία (V&A, Λονδίνο) και στην Ευρώπη.

http://www.howardbarker.co.uk/

HOWARD BARKER

MILO RAU, Σκηνοθέτης-Συγγραφέας (CH / BE)

Γεννημένος το 1977 στη Βέρνη, ο Milo Rau είναι σκηνοθέτης, συγγραφέας και από το 2018/2019 καλλιτεχνικός διευθυντής του NTGent (Βέλγιο). Οι κριτικοί τον έχουν ανακηρύξει ως «τον πιο επιδραστικό» (DIE ZEIT), τον «πιο βραβευμένο» (Le Soir), τον «πιο ενδιαφέροντα» (De Standaard) ή τον «πιο φιλόδοξο» καλλιτέχνη της εποχής μας. Ο Rau σπούδασε κοινωνιολογία, γερμανική και ροματική λογοτεχνία στο Παρίσι, το Βερολίνο και τη Ζυρίχη υπό τους Pierre Bourdieu και Tzvetan Todorov. Από το 2002, έχει δημιουργήσει και παρουσιάσει περισσότερες από 50 θεατρικές παραστάσεις, ταινίες, βιβλία και δράσεις. Οι παραγωγές του έχουν παρουσιαστεί σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, όπως τα Berlin Theatertreffen, Festival d’Avignon,Venice Biennale Teatro, Wiener Festwochen και Kunstenfestivaldesarts και έχουν περιοδεύσει σε περισσότερες από 30 χώρες παγκοσμίως. Το 2017, ο Μίλο Ράου ψηφίστηκε από τους κριτικούς ως ο καλύτερος «Σκηνοθέτης της Χρονιάς» που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Deutsche Bühne. Του έχουν απονεμηθεί δύο τιμητικοί τίτλοι διδακτορικού διπλώματος, ο πρώτος το 2019 από το Τμήμα Θεάτρου του Πανεπιστημίου Lunds (Σουηδία) και πιο πρόσφατα το 2020 από το Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Βέλγιο). Ο Rau είναι επίσης κριτικός της τηλεόρασης, λέκτορας και συγγραφέας. http://international-institute.de/en/news/

MILO RAU

Leonardo Moreira, Δραματουργός – Σκηνοθέτης (BR)

Συγγραφέας και σκηνοθέτης της εταιρείας θεάτρου Hiato, από το Σάο Πάολο, έκανε το ντεμπούτο του ως συγγραφέας και σκηνοθέτης με το έργο Cachorro Morto (2008). Με την πάροδο των ετών δημιούργησαν σειρά έργων, κερδίζοντας πολλά βραβεία στη Βραζιλία: Escuro (2010 – Καλύτερο Έργο), O Jardim (2011 – Καλύτερο Έργο, Καλύτερη Σκηνοθεσία και Σκηνογραφία), Ficção (2012 – Καλύτερη Σκηνοθεσία, Καλύτερος Άνδρας Ηθοποιός και Καλύτερη Γυναίκα Ηθοποιός ), 2 Ficções (2015, συμπαραγωγή με KunstenFestivaldesArts), Amadores (2016, Καλύτερος σκηνοθέτης). Το 2018 η εταιρεία γιορτάζει τα 10 χρόνια ύπαρξής της με το έργο The Odyssey (συμπαραγωγή Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και Mousonturm / Φρανκφούρτη). Οι παραστάσεις του έχουν παρουσιαστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Ελλάδα, την Πολωνία, το Βέλγιο, τη Ρουμανία, τη Χιλή, την Κολομβία, την Αργεντινή και την Αυστρία. Είναι επίσης σεναριογράφος για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.  http://www.ciahiato.com.br/companhia-direcao_en.html

LEONARDO MOREIRA

MASSIMO FURLAN, Σκηνοθέτης  (CH)

Γεννήθηκε από Ιταλούς γονείς στη Λωζάνη στις 8 Οκτωβρίου 1965. Αφού παρακολούθησε τη Σχολή Beaux-Arts της Λωζάνης (1984-1988), ξεκίνησε ένα κύκλο έργων με επίκεντρο τα θέματα της μνήμης και της λήθης. Το 2003 ίδρυσε την εταιρεία τέχνης Numero 23 Prod, με έμφαση στο περφόρμανς και την εγκατάσταση. Το κύριο νήμα των έργων του Massimo Furlan είναι η βιογραφία. Μια απλή και ρητή ιστορία, η ιστορία ενός παιδιού που γεννήθηκε από Ιταλούς γονείς στην Ελβετία. Δεν έχει βέβαια την πρόθεση να μιλά για τον εαυτό του ως κάτι το ασυνήθιστο. Οι προκλητικές αναμνήσεις είναι αυτές όλων, τουλάχιστον εκείνων μιας γενιάς, που γεννήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Το έργο του επικεντρώνεται στη μνήμη. Τα έργα προκύπτουν από εικόνες μνήμης. Ποτέ δεν ενοχλείται από την αποσταθεροποίηση των ορίων μεταξύ των στυλ, οι παραστάσεις του αποτελούνται από «μεγάλες εικόνες». Είναι σχεδόν ακίνητες εικόνες. Με πολύ απλές ενέργειες (μια κίνηση, μια ματιά),  παραμένουν αρκετή ώρα μπροστά στα μάτια  των θεατών, αναγκάζοντάς τους να εισέλθουν, να ενεργοποιηθούν και να βγάλουν νόημα από αυτό, με λίγα λόγια, να χτίσουν τη δική τους ιστορία. Η Χριστιάνα Γαλανοπούλου και το MIR Festival σύστησαν τον Massimo Furlan στο ελληνικό κοινό, φιλοξενώντας τη site specific παράσταση Travelling (2018).

https://www.massimofurlan.com/en/presentation

CLAIRE DE RIBAUPIERRE, Δραματουργός (CH)

Η Claire de Ribaupierre είναι δραματουργός και ερμηνεύτρια στις δημιουργίες του Massimo Furlan από το 2003. Διδάκτωρ Φιλολογίας,  διεξάγει έρευνα στους τομείς της ανθρωπολογίας, της εικόνας και της σύγχρονης λογοτεχνίας. Δημοσίευσε το έργο Το γενεαλογικό μυθιστόρημα. Claude Simon και Georges Perec, Βρυξέλλες, La Part de l’Œil, 2002, και επιμελήθηκε πολλούς συλλογικούς τόμους σχετικά με το θέμα του πένθους και του φαντάσματος. Με τη χρηματοδότηση του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών της Ελβετίας, εργάστηκε ως ερευνήτρια από το 2008 έως το 2010 σχετικά με τις καλλιτεχνικές πρακτικές του αρχείο, και με τις πρακτικές του αυτοσχεδιασμού σε διάφορες σχολές τέχνης, θεάτρου και μουσικής. Σήμερα, διδάσκει μεθοδολογία, δραματουργία και ανθρωπολογία στη La Manufacture (Haute École des Arts vivants), στο προπτυχιακό και μεταπτυχιακό πρόγραμμα.

https://www.massimofurlan.com/en/presentation/

MASSIMO FURLAN & CLAIRE DE RIBAUPIERRE

DARKO LUKIĆ, ΑκαδημαϊκόςΣυγγραφέας  (HR)

Ο Darko Lukić είναι ακαδημαϊκός, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος από την Κροατία. Ζει στη Γερμανία και εργάζεται σε όλη την Ευρώπη. Συμμετέχει στην ομάδα εμπειρογνωμόνων στο  Capacity Building για τις πολιτιστικές πρωτεύουσες της Ευρώπης και περιφερειακός συντονιστής για το EURODRAM. Ως ακαδημαϊκός, διετέλεσε καθηγητής στην Ακαδημία Δραματικών Πανεπιστημίων του Ζάγκρεμπ, φιλοξενούμενος καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ και φιλοξενούμενος καθηγητής στο Karl-Franzens-Universität Graz (Αυστρία ). Ως θεατρικός συγγραφέας, δραματουργός και δάσκαλος εργάστηκε στην Αυστρία, τη Βραζιλία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, τη Βουλγαρία, την Κόστα Ρίκα, την Κροατία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, τη Ρουμανία, τη Σερβία, τη Σλοβενία, την Ισπανία, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ταϊβάν και τη Βενεζουέλα. Η επαγγελματική του εμπειρία περιλαμβάνει θέσεις καλλιτεχνικού διευθυντή θεατρικών οργανισμών όπως το Εθνικό Θέατρο στο Σεράγεβο, καλλιτεχνικού διευθυντή και μάνατζερ στο Ζάγκρεμπ, καθώς και θέσεις Αντιπροέδρου και Αναπληρωτή Πρύτανη στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνης Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ και μέλος διαφόρων συμβουλίων στον τομέα του δράματος, του θεάτρου, της ανάπτυξης κοινού και της διεθνούς συνεργασίας. Τα έργα και οι θεατρικές του διασκευές έχουν παρουσιαστεί στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Κροατία, την Ιταλία, τη Ρουμανία, τη Σερβία και την Ισπανία. Δημοσίευσε μυθιστορήματα και βιβλία θεωρίας θεάτρου όπως το «The War Trauma Drama» και «Introduction on Applied Theater”»

. https://www.adesteplus.eu/lisbon-summer-school/darko-lukic/

DARKO LUKIC

ΑΒOU LAGRAA, Xoρογράφος – FR

O Αbou Lagraa, γάλλος, αλγερινής καταγωγής, γεννήθηκε και σπούδασε χορό στη Νοτιοανατολική Γαλλία, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα στην περιοχή γύρω από τη Λυών. Ιδρυτής της ομάδας σύγχρονου χορού, Λα Μπαράκα (La Baraca), χορογραφεί  όχι μόνο σύγχρονο χορό, αλλά εντάσσει το χιπ-χοπ , τις μνήμες της πατρίδας του και γενικότερα της Μεσογείου, σε ένα συνεχή διάλογο με το σώμα, τη μνήμη, τις χειρονομίες,  τις κοινωνικές απαγορεύσεις.

Διευθύνει τον  πολιτιστικό οργανισμό La Chapelle , από- ιεροποιώντας το χώρο μίας καθολικής εκκλησίας , στη μικρή πόλη Annonay ,  για χώρο προβών και δημιουργίας .

Από το 2009,  δημιούργησε με τη σύζυγό του, επίσης χορογράφο, Nawal Aït Benalla Lagraa, το πρώτο Σύγχρονο Μπαλέτο στο Αλγέρι, δημιουργώντας για το Εθνικό του Θέατρο την παράσταση “NYA” (που σημαίνει στα Αραβικά “να εμπιστεύεσαι στη ζωή”).  

Εργα του όπως τα:Le Souffle du temps ,‘Univers lAfrique (αφιέρωμα στην τραγουδίστρια Νίνα Σιμόν),

El Djoudour (Les Racines), απέσπασαν διακρίσεις και βραβεία σε όλον τον κόσμο.

Η ομάδα La Baraca και ο Αbou Lagraa , εκπροσωπούνται από την Αττική Πολιτιστική Εταιρεία.

https://www.aboulagraa.fr/

ABOU LAGRAA

El Conde de Torrefiel, Θεατρική Κολεκτίβα (SP)

Η κολεκτίβα, με έδρα τη Βαρκελώνη και επικεφαλής τους Tanya Beyeler και Pablo Gisbert, ξεκίνησε το 2010 με το έργο La historia del rey vencido por el aburrimiento [Η ιστορία του βασιλιά που νικήθηκε από την πλήξη]. Έκτοτε, η El Conde de Torrefiel παρουσιάζει το έργο της σε πόλεις και φεστιβάλ στην Ισπανία και διεθνώς: Φεστιβάλ d’Automne  (Παρίσι), Kunstenfestivaldesarts (Βρυξέλλες), Théâtre de Vidy-Lausanne (Λωζανη) Alkantara Festival (Λισαβόνα). Στην Ελλάδα μας τους σύστησε η Χριστιάνα Γαλανοπούλου και το MIR Festival, φιλοξενώντας το έργο τους Guerilla (2016). Τα πιο πρόσφατα έργα του ντουέτου επικεντρώνονται αποκλειστικά στον 21ο αιώνα και στην υπάρχουσα σχέση μεταξύ προσωπικού και πολιτικού.

EL CONDE DEL TORREFIEL TANYA BEYELER—PABLO GISBERT

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ – ΠΡΟΒΟΛΗ

The Civil Wars (ΟΙ Εμφύλιοι Πόλεμοι) – 2014

Milo Rau | Διεθνές Ινστιτούτο για τον Πολιτικό Φόνο

Προβολή στα Γαλλικά και τα Γερμανικά

Τι συμβαίνει με την Ευρώπη; Σε τι καιρούς ζούμε; Με το έργο “The Civil Wars”, ο Μίλο Ράου παρουσιάζει μια πολυφωνική διάλεξη-παράσταση για τους χώρους της εξέγερσης και της πολιτικής συμμετοχής. Ακολουθώντας τις ανατροπές των προσωπικών διαδρομών και βιογραφιών, τέσσερις ηθοποιοί – οι Karim Bel Kacem, Sara De Bosschere, Sébastien Foucault και Johan Leysen – αμφισβητούν την ανθρώπινη κατάσταση στην Ευρώπη στις του 21ου αιώνα.

Περισσότερα: http://international-institute.de/en/the-civil-wars/

The Civil Wars’ photo copyright  Marc-Stephan

Η Οδύσσεια

Μια δημιουργία του Leo Moreira  (Cia. Hiato) – 2018

Προβολή στα Πορτογαλικά

Το έργο ξηλώνει και υφαίνει μια πολυεπίπεδη αφήγηση. Η εμβύθιση στις ιστορίες που διηγούμαστε μπορεί να μας βοηθήσει να επανεξετάσουμε τόσο την προέλευση της δυτικής λογοτεχνίας όσο και τον απέραντα πολύπλοκο σύγχρονο κόσμο μας – την κατάσταση των ανθρώπων που έχουν ξεχάσει τους μύθους και πρέπει να θυμούνται ότι το μόνο που έχουμε εδώ τώρα είναι αυτό που είχαμε πάντα. Είμαστε ακόμα μυθικοί. Γεφυγώνοντας τις μικρές, τραγικές κωμικές λεπτομέρειες της σύγχρονης ζωής με τον ελληνικό αρχαίο τρόπο αντιμετώπισης της ανθρώπινης κατάστασης, η Cia Hiato δημιουργεί μια ζεστή συνδιαλλαγή ηθοποιών και κοινού, γεμάτη με ισχυρά συναισθήματα όπως η αγάπη, η θλίψη και ο θυμός.

Περισσότερα: http://www.ciahiato.com.br/companhia-direcao_en.html

‘Oδύσσεια’_ photo copyright_Elina Giounanli Ligia Jardim

Ευρωπαϊκός Διαγωνισμός Φιλοσοφικού Τραγουδιού

Massimo Furlan

Προβολή στα Γαλλικά

Φιλόσοφοι από δέκα ευρωπαϊκές χώρες γράφουν τραγούδια, που ερμηνεύονται από νέους καλλιτέχνες του Πανεπιστημίου HEMU του Πανεπιστημίου Μουσικής της Λωζάνης. Οι νέοι καλλιτέχνες παρουσιάζονται στην κριτική επιτροπή στοχαστών, η οποία επιχειρηματολογεί για να εκλέξει τον καλύτερο. Απόψε, πούλιες, beats και μεταξένιες φωνές σας προσκαλούν σε μια συζήτηση.

Οι στίχοι των τραγουδιών γράφτηκαν από τους φιλόσοφους : Santiago Alba Ribo / Philippe Artières / José Bragança de Miranda / Vinciane Despret / Mladen Dolar / Leo Engler / Mondher Kilani / Michela Marzano / Kristupas Sabolius / Ande Somby / Jean Paul Van Bendegem

Περισσότερα: https://vidy.ch/en/european-philosophical-song-contest-0

European Sοng Contest’ photo copyright_Laure Ceillier_Pierre Nydegger


HOWARD BARKER

Ο Howard Barker, είναι  βρεττανός θεατρικός συγγραφέας από τους πιο πρωτότυπους και καινοτόμους, σκηνοθέτης, ποιητής, ζωγράφος και θεωρητικός του θεάτρου. Το 1987, συγκρότησε δικό του θίασο με φίλους ηθοποιούς και σκηνοθέτες με τους οποίους ανεβάζει αποκλειστικά δικά του έργα. Το θέατρό του, «Τhe Wrestling School» (Σχολή Πάλης) – Θέατρο της Καταστροφής (“Theatre of Catastrophe”)  το ονομάζει ο ίδιος, επηρεασμένο από τον Μπρεχτ και τον Σαίξπηρ, επιδιώκει να διαμορφώσει μια μοντέρνα σύλληψη της τραγωδίας, προβάλλοντας σε πρώτο πλάνο το πρόβλημα των αισθητικών και ηθικών αξιών οι οποίες πιστεύει ότι ποτέ δε θα μπορέσουν να είναι πια οι ίδιες, στη μετά το Άουσβιτς εποχή.

Εργα όπως: The Power of the Dog, Last Supper, Seven Lears, Scenes from an execution, Gertrude the Cry, 13 Objects, τάραξαν πολλές φορές το κατεστημένο όταν παίχτηκαν και μαζί με τα θεωρητικά του κείμενα θεωρούνται δυσάρεστα προφητικά.

Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε από παραστάσεις των έργων του «Ενα καινούργιο κόκκινο» (2002) «Und» , «Ιουδήθ» και «Possibilities», το ‘ΥΣΤΑΤΟ ΣΗΜΕΡΑ’ (‘The duying of today’) από τον Λευτέρη Βογιατζή (2009) και  ‘12 αναμετρήσεις με μια ιδιοφυΐα’ (‘12 Encounters with a Prodigy’) από το Νίκο Σακαλίδη (2016)

Η ρωμαλέα ποιητική γλώσσα, οι προκλητικές ιδέες και το μαύρο χιούμορ που τον χαρακτηρίζουν επιστρατεύονται και εδώ για να εξερευνήσουν την ιδέα που έχουμε για μια Ελλάδα που ολοένα μας διαφεύγει.

Ο Χαόυαρντ Μπάρκερ διατηρεί το δικαίωμα να παραμένει ‘θυμωμένος’, να κλείνει την πόρτα στη γενικευμένη τάση  της «μαζικής» κοινωνίας και να αρνείται την  «προσβασιμότητα» των πάντων και στα πάντα. Ετσι δε θα μπορούσε σήμερα να συμμετέχει σε μια διαδικτυακή συζήτηση, εφόσον δε διαθέτει υπολογιστή και κινητό τηλέφωνο. Εγραψε όμως στην παλιά του γραφομηχανή ειδικά για την περίσταση της Επετείου Ιδρυσης του Ελληνικού Κράτους , γιατί δεν πιστεύει στα  «ΙΔΑΝΙΚΑ»

HOWARD BARKER Φεβρουάριος 2021 (Μτφ στα ελληνικά: Ιφιγένεια Ντούμη)

Κατ’ αρχάς επιτρέψτε μου να δηλώσω πως το ιδανικό με γεμίζει τρόμο. Από τον Διαφωτισμό κι έπειτα, όλοι οι αιώνες διακρίνονται απ’ τον σπαραγμό της Ευρώπης, στην αγριότερη και ψυχρότερη μορφή του, ως συνέπεια του Ιδεαλισμού. Πιθανόν, λοιπόν, καταλαβαίνετε πως ενώ ως συγγραφέας δεν αποκλείω λέξεις, αυτή τη συγκεκριμένη μετά δυσκολίας μπορώ να την προφέρω. Να μπορούσα άραγε αντ’ αυτής να μιλήσω για κάτι καθαρότερο και λιγότερο ποταπό, όπως το προτιμητέο ή το μετά χαράς ιδωμένο;

Στο προτιμητέο μου συναίσθημα. Προφανώς, αυτό σχετίζεται με την εμπειρία της αποπλάνησης και βρίσκει εφαρμογή τόσο στη θεατρική όσο και στην ερωτική πράξη. Τίποτα δεν μου προσφέρει μεγαλύτερη ικανοποίηση κατά την εκτέλεση των έργων μου από την αίσθηση πως το κοινό ‒σε κατάσταση βαθύτατου σπαραγμού‒ σύρεται σ’ ένα μέρος όπου δεν θα πήγαινε με τη θέλησή του, ένα μέρος όπου η επιθυμία σκοτώνει την ιδεολογία. Ομοίως, κατά την αποπλάνηση του αγαπημένου, η συνείδηση γίνεται ένα χαλασμένο παιχνίδι όταν το ένστικτο σμίξει με την ποίηση.

Προτιμητέο είναι για μένα το μέρος όπου γράφω αυτό τώρα. Εδώ δεν εξαναγκάζομαι, εδώ η ταυτότητά μου δεν ωθείται σε συμβιβασμούς απ’ την επιθυμία να γίνω αρεστός. Κάπου εδώ γύρω οι πρόγονοί μου έσκαβαν τη γη και πολεμούσαν. Σπανίως σκότωναν τους κυρίους τους, οι οποίοι ήταν επίσης πρόγονοί μου. Όταν καταφθάνουν επισκέπτες απ’ τη Συρία ή την Ιαπωνία, λένε πως αναγνωρίζουν αυτό το μέρος, σαν να τους είχε παρουσιαστεί σε κάποιο όνειρο. Κάτω απ’ τα ψηλά αυτά τείχη ένιωσα ή ξέχασα τον έρωτα. Είναι η υλική αναπαράσταση της ψυχής μου. Η Ελλάδα δε μπορεί να είναι …προτιμητέα/αγαπημένη.

Την Ελλάδα την φανταζόμουν προτού ακόμα φανταστώ την ίδια μου τη χώρα, διότι τα στερεότυπα είναι πανίσχυρα, και δεν είναι όλα τα στερεότυπα ψέματα. Κι έτσι γνώριζα τους οπλίτες και τις γυναίκες με τους ποδήρεις χιτώνες και την πεδιάδα του Μαραθώνα ‒στην πραγματικότητα, με μόνους κατοίκους της γαϊδούρια και γριές‒ από τα χαρακτικά μιας άλλης εποχής, αλλά δεν θα είχα καταφέρει να αποτίσω φόρο τιμής στην Ελλάδα με τα έργα μου: ‘ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ’ και ‘ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΚΥΛΟΥ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ’, δίχως αυτές τις εικόνες, τις οποίες, φυσικά, ανέτρεψα με τον γνωστό τρόπο των καλλιτεχνών.

Μα για ποια Ελλάδα μιλάμε σήμερα; Τον τόπο για άξεστους μεθυσμένους Άγγλους, για αξιοθρήνητους Γερμανούς σε αναζήτηση αυθεντικότητας να χορεύουν πανάθλια τους χορούς των Ελλήνων, τους πρόσφυγές της, τη μοιραία της γεωγραφία;

Ο Θεός να φυλάει κάθε τόπο που είναι σταυροδρόμι πολιτισμών.

Μα η Ελλάδα είναι μια μεταφορά, όπως ακριβώς πρέπει να είναι ο οίκος της τραγωδίας, της τραγωδίας που δεν μπορεί να εξαναγκαστεί σε μίμηση των άχρηστων χειρονομιών του διδακτισμού ‒στην οποία καταδικάστηκε ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός‒, όντας, όμως, η ίδια ποίηση, παραμένει αμφίσημη.

Η Ελλάδα απολαμβάνει υπερβολικά την αντίθεση για να υποταχθεί

Στη λύση κι όπως προτείνει πάντα η τραγωδία, προς αποκαρδίωση των

ιδεαλιστών, τίποτα δεν έληξε ακόμα



ΕΠΤΑΝΗΣΑ: Η Ταυτότητα ως Επιθυμία/ Η Επιθυμία της Ταυτότητας

H Ελληνική Ταυτότητα λειτουργεί ως ‘επιθυμία’ ανεξαρτήτως φύλου, καταγωγής ή προέλευσης, φωτίζοντας τις κινητήριες δυνάμεις που οδηγούν σε μία αληθινή Επανάσταση, ατομική ή συλλογική, σε έναν «Ου –Τόπο», μία ιδανική ουτοπία.

            Η Κέρκυρα, και γενικότερα τα ΕΠΤΑΝΗΣΑ, τα οποία απέκρουσαν την τουρκική κατοχή αλλά υπήρξαν πύλη εισόδου ιδεών και ανθρώπων που στήριξαν την ελληνική επανάσταση, γνωρίζουν καλά τι σημαίνει ‘Επιθυμία’ για μια Πατρίδα. Γνωρίζουν επίσης τι μπορεί να αποτελέσει το ιδεώδες για το οποίο κάποιος μπορεί να πολεμήσει, να φτάσει μέχρι την άλλη άκρη της γης, αλλά και ως και την πιο βαθιά άκρη του εαυτού του, για να νιώσει ότι ανήκει κάπου, ότι έχει κάποια ταυτότητα, η οποία του επιτρέπει να δημιουργεί και να εξελίσσεται.

   «Σκάβοντας σε βάθος την ταυτότητα, αναδεικνύεις τη στάση σου», λέει ο Λευκάδιος Χερν, μορφή ‘παγκόσμιας ψυχής’, ο οποίος αναζητώντας μια Ελλάδα που δε γνώρισε ποτέ, έφτασε μέχρι την Ιαπωνία, έχοντας τα Επτάνησα στην καρδιά του.

            Αυτήν την Ελλάδα θέλουμε να αναζητήσουμε και εμείς, μέσα από προσωπικότητες που έδρασαν σε αυτόν τον τόπο, αλλά και σε όλο τον κόσμο, μέσα από κείμενα και ιδέες που φώτισαν ψυχές, αλλά και μέσα από ιδεώδη που παραμένουν ακόμα κινητήριος δύναμη για δημιουργία και επιθυμία για δράση.

.

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ετοιμάζεται για το έτος «ΕΛΛΑΔΑ ΄21», κινούμενο στον άξονα,

«Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ως παράθυρο για το Μέλλον»

Κάτω από το γενικό τίτλο, «Η Ελληνική Ταυτότητα ως Επιθυμία», θα επιχειρήσει με τις συνεχείς δράσεις του, να αναδείξει πως αυτός ο τόπος, η Ελλάδα, και ότι αυτή αντιπροσωπεύει, συνεχίζει σήμερα και πιθανά και στο μέλλον να αποτελεί ένα ιδεώδες, μια «κατάσταση μυαλού», μία επιθυμία για ένα «Ου –Τόπο», μία ιδανική ουτοπία.

Η Κέρκυρα, και γενικότερα τα ΕΠΤΑΝΗΣΑ, τα οποία απέκρουσαν την τουρκική κατοχή αλλά υπήρξαν πύλη εισόδου ιδεών και ανθρώπων που στήριξαν την ελληνική επανάσταση, γνωρίζουν καλά τι σημαίνει ‘Επιθυμία’ για μια Πατρίδα, και τι μπορεί να αποτελέσει το ιδεώδες για το οποίο κάποιος μπορεί να πολεμήσει, να φτάσει μέχρι την άλλη άκρη της γης, αλλά και ως και την πιο βαθιά άκρη του εαυτού του, για να νιώσει ότι ανήκει κάπου, ότι έχει κάποια ταυτότητα, η οποία του επιτρέπει να δημιουργεί και να εξελίσσεται.

‘Σκάβοντας σε βάθος την ταυτότητα, αναδεικνύεις τη στάση σου’, λέει ο Λευκάδιος Χερν, μορφή ‘παγκόσμιας ψυχής’, ο οποίος αναζητώντας μια Ελλάδα που δε γνώρισε ποτέ, έφτασε μέχρι την Ιαπωνία, έχοντας τα Επτάνησα στην καρδιά του. Αυτή η ‘ιδέα’ που ακόμα καίει στα μυαλά και τη ψυχή ανθρώπων σε όλη την οικουμένη, ανεξαρτήτως καταγωγής, φύλου και ταυτότητας, είναι και αυτή που μας παρακινεί να ζούμε και να δρούμε, ως ‘Ελληνες του Κόσμου’.

Αυτήν την Ελλάδα θέλουμε να αναζητήσουμε και εμείς, μέσα από προσωπικότητες που έδρασαν σε αυτόν τον τόπο, μέσα από κείμενα και ιδέες που φώτισαν ψυχές, αλλά και μέσα από ιδεώδη που παραμένουν ακόμα κινητήριος δύναμη για δημιουργία και επιθυμία για δράση.

Οι Θεματικοί Πόλοι οι οποίοι θα κινηθούμε είναι οι εξής:

Α) ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ – Διπλωμάτης – ΙΔΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Β) ΣΟΛΩΜΟΣ – Ρομαντισμός – ΙΔΑΝΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Γ) ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ – Ταξίδι – ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ

Δ) ΗΡΩΕΣ – Επανάσταση – ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Ε) ΛΕΥΚΑΔΙΟΣ ΧΕΡΝ – Οικουμενικό Πνεύμα – ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Οι δράσεις μας θα κινηθούν κυρίως ψηφιακά, και θα περιλάβουν χώρους εμβληματικούς, στα πλαίσια της ‘ΠΟΛΗΣ-ΣΚΗΝΗΣ’* (pdf), επιχειρώντας τη σύνδεση δρώμενων και φυσικού ή ιστορικού χώρου.

Στην Παλιά Πόλη της Κέρκυρας, και στις άλλες πόλεις των Επτανήσων, σε ιστορικά σημεία, αρχαιολογικούς χώρους και αστικές διαδρομές. Σε επιλεγμένα Μουσεία, και εμβληματικά κτίρια, όπως και θεματικά πάρκα και κήπους, αλλά και στους αστικούς δρόμους και πλατείες που η σύγχρονη ζωή κυλά και συνεχίζεται.